Soliloquio de Pascua
Sentires del corazón como salían
1, La gracia de ti mismo esa es la
Pascua
que llega al corazón del fiel
creyente
un año y otro año confiando
que un día lo ha de ser eternamente.
2. La Pascua es ese amor sincero y
puro
que vida y pensamiento todo teje,
la Pascua de Jesús en mí, en el mundo
que veo lo que crece y lo que muere.
3. Mi tiempo es Pascua, frágil
criatura
que dice que otro tiempo ya amanece;
oh tiempo lábil, tiempo unificado
en el tiempo del ser de Dios presente.
4. Mi Pascua es él, así lo considero,
centrando la atención aquí en mi
frente,
pensando que él está y que él me ama,
pensándolo amorosa y suavemente.
5. Mi Pascua está en mi yo, ahora
quieto,
de anhelo y vida surtidor bullente,
historia en soledad y compañía,
misterio que me invade y que me
excede.
6. Mi Pascua es novedad que me
renueva,
sin yo saberlo cómo eso acontece,
que es río universal y caudaloso
la vida que me anega y que nos mece.
7. Mi Pascua es alegría, así lo
quiero,
un íntimo sentir que me enloquece,
y suave convicción de cada día
que en paz callada todo lo establece.
8. Mi Pascua es comunión con mis
hermanos,
servicio en humildad, obsequio
alegre,
inicio que yo sé de un mundo nuevo,
creado por Jesús de hoy por siempre.
9. Quisiera caminar con esta efigie
de ser hombre pascual que
resplandece,
y dar paso a Jesús, omega y alfa,
que poco hice o nada simplemente.
10. Oh dulce intimidad que desengaña
y llena en plenitud otros quereres,
misterio de adorar y de abrazar
de verse en Dios y allí todo
perderse.
11. Arriba, caminante, evangelista,
anuncia ya el amor de unas mujeres,
que fueron y encontraron y adoraron
y proclamaron: ¡Cristo es el
viviente!
12. Te anunciaré, mi Dios, mi gozo y
fuerza,
te anunciaré, Jesús, como me dieres,
y seas tú mi paz, mi amor cumplido,
que siempre te he llamado Bien de
bienes. Amén.
Juventino Rosas, Guanajuato, México,
Día de Pascua 2014
Monasterio de hermanas clarisas
capuchinas sacramentarias
1 Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἐκ τοῦ μνημείου.
ResponderEliminar2 τρέχει οὖν καὶ ἔρχεται πρὸς Σίμωνα Πέτρον καὶ πρὸς τὸν ἄλλον μαθητὴν ὃν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς, καὶ λέγει αὐτοῖς· Ἦραν τὸν κύριον ἐκ τοῦ μνημείου, καὶ οὐκ οἴδαμεν ποῦ ἔθηκαν αὐτόν.
3 ἐξῆλθεν οὖν ὁ Πέτρος καὶ ὁ ἄλλος μαθητής, καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον.
4 ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ· καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμεν τάχιον τοῦ Πέτρου καὶ ἦλθεν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον,
5 καὶ παρακύψας βλέπει κείμενα τὰ ὀθόνια, οὐ μέντοι εἰσῆλθεν.
6 ἔρχεται οὖν [a]καὶ Σίμων Πέτρος ἀκολουθῶν αὐτῷ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ μνημεῖον· καὶ θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα,
7 καὶ τὸ σουδάριον, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον·
8 τότε οὖν εἰσῆλθεν καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς ὁ ἐλθὼν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, καὶ εἶδεν καὶ ἐπίστευσεν·
9 οὐδέπω γὰρ ᾔδεισαν τὴν γραφὴν ὅτι δεῖ αὐτὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστῆναι
Esto es lo que (D.m.) veré, extasiado, dentro de unos días. Amén.
Saludos. Juan José.
Precioso.
ResponderEliminar¡Feliz Pascua, fr. Rufino!
Un saludo cariñoso.
και παρακυψας βλεπει κειμενα τα οθονια ου μεντοι εισηλθεν
ResponderEliminarερχεται ουν σιμων πετρος ακολουθων αυτω και εισηλθεν εις το μνημειον και θεωρει τα οθονια κειμενα
και το σουδαριον ο ην επι της κεφαλης αυτου ου μετα των οθονιων κειμενον αλλα χωρις εντετυλιγμενον εις ενα τοπον.
Ve los lienzos aplanados, y el sudario que estuvo sobre la cabeza, no al igual como los lienzos , aplanado, sino al contrario, enrollado en propio lugar.
¿Vemos eso nosotros?. Si conseguimos verlo, como san Juan, creeremos en un instante.
Saludos. Juan José.